Woning Blues

Met uitgestrekte nek en blaren op mijn voeten loop ik al wekenlang rondjes door de straten van de wijk waar Nina naar de kleuterschool gaat. Ik tuur naar affiches op ramen of briefjes naast deuren met ‘Te huur’ erop. Want ik zoek een appartement, en dat valt niet mee hier in Bogotá. En in al helemaal niet in deze buurt.
Want deze wijk – La Soledad (‘Eenzaamheid’) – is gewild, met veel groen, brede straten en parken waar kinderen kunnen spelen. Ik heb me altijd afgevraagd waarom zo’n vriendelijk stadsdeel zo’n sombere naam draagt, maar misschien is het wel omdat het waanzinnige, chaotische autoverkeer dat andere delen van Bogotá onveilig maakt en zwaar vervuilt hier ver te zoeken is. Een gewilde buurt dus, en daarom zijn huurhuizen schaars en duur.

Eindelijk beet!

Maar dat is niet het grootste probleem. Je geduld en je zenuwen worden pas echt op de proef gesteld zodra je dan eindelijk een leuke plek gevonden hebt. Zoals ik, vorige week. Eindelijk had ik beet! Ik vond een mooie, ruime verdieping Huissleutelmet prachtige parketvloer, witte muren, en goed onderhouden (maar al te vaak stuit je hier op morsige en uitgewoonde, al dan niet slecht gebouwde appartementen die voor astronomische bedragen in de markt worden gezet). En, wat misschien nog wel de meest gevoelige snaar bij me raakte: vanuit de woonkamer had je een mooi uitzicht op de berg Montserrate die vorstelijk uittorent aan de rand van de stad, met op de top de gelijknamige kerk die ’s nachts door speelse verlichting van paars naar roze naar groen of geel verandert. Ik ben dol op dat uitzicht.
Het appartement stond al weken te huur, vertelde de asesora (‘adviseuse’) van het makelaarskantoor me bij de rondleiding. Zo lang, dat ze net de prijs hadden verlaagd. Niet goedkoop, omgerekend zo’n vijfhonderd euro, maar schappelijk gezien de omvang, de goede staat en de prima ligging van het appartement. Dit appartement wil ik, zei ik, en ik maakte een afspraak voor de volgende ochtend op het makelaarskantoor om de formaliteiten te regelen. Graag zo vroeg mogelijk, drong ik aan. Prima, zei Adriana, mijn asesora: ik begin om 8 uur, daarna heb ik een overleg. Om 10 uur kan het, met de directrice van het makelaarskantoor erbij.

Botte pech

De volgende dag om de afgesproken tijd – ik had Jeyffer dit keer meegenomen omdat hij als Colombiaan die privé en zakelijk al vaak gehuurd heeft dus wel van wanten weet – verscheen alleen de asesora. ‘Mevrouw Katja, ik moet u iets vertellen,’ zei Adriana op gedempte toon: ‘Er zijn al papieren ingeleverd voor het appartement.’
Ya pasaron papeles – de beruchte frase in verhuurland. Tijdens die twee eerste uurtjes van dezelfde ochtend had het makelaarskantoor een jong stel, vers aangekomen uit Medellín, het appartement laten zien en zij waren geïnteresseerd. En omdat zij ‘hun papieren’ al in orde hadden, gingen zij voor. Botte pech voor mij. Want zo opereren verhuurbureaus hier: mondelinge toezeggingen tellen niet en je bent pas in onderhandeling als je ‘je papieren’ hebt ingeleverd, het vuistdikke pakket documentatie waaruit moet blijken dat je een betrouwbare huurder bent.
Ik was boos en enorm teleurgesteld. Wat een manier van zakendoen. En hoe is het mogelijk – een appartement dat al zo lang leeg staat, en tóch net voor mijn neus weggekaapt!
Overigens verder geen sprake van kwade wil, hoor. Dit zijn gewoon de regels van het spel. Mijn asesora Adriana, een aardige meid die duidelijk sympathie had voor mij en kleine Nina, vond het ook rottige pech en was verder enorm attent met het aandragen van alternatieve woningen, nog voordat ze op de site van het makelaarskantoor waren gepubliceerd. Maarja, die huizen staan allemaal net niet in mijn favoriete buurt.

‘Papieren’-hel

En dan is er nog het struikelblok van die beruchte ‘papeles’. Die van ons, te laat voor het appartement met uitzicht op Monserrate maar misschien dan toch goed voor een te huur aangeboden woning in de toekomst, worden op dit moment ‘bestudeerd’.

PapierwerkWant zoals ik al zei: als je dan eindelijk een geschikte woning gevonden denkt te hebben, moet je nog door het vagevuur van De Papieren, die door het verhuurbedrijf worden gecontroleerd (een ‘Studie’ waarvoor je als kandidaat-huurder een serieus bedrag betaalt) om te bepalen of je gefortuneerd genoeg bent om de gewenste plek inderdaad te huren.
Als huurder moet je aantonen dat je in het verleden en in de toekomst minimaal twee keer de huurprijs hebt verdient, verdient, en gaat verdienen. Ok, fair enough. Inkomsten uit het buitenland, zoals in mijn geval verhuur van mijn eigen huis in Leiden, tellen niet. Het geld moet in Colombia worden verdiend.
Maar dan komt het: daarbovenop moet je twee co-huurders hebben, ‘co-deudores’ of ‘fiadores’ noemen ze ze, garantstellers die zelf financieel aangesproken kunnen worden als jij je huur niet betaalt. Je ‘fiadores’ moeten beiden ook minimaal twee keer het huurbedrag verdienen, én een van hen moet onroerend goed inbrengen – een pand of huis dat geen familiebezit mag zijn (hier in Colombia vaak wél het geval), en waar geen hypotheek op rust. Ga er maar aanstaan. Ook hier geldt: huizenbezit in het buitenland telt niet, en veel makelaarskantoren eisen zelfs dat dit pand ook nog eens in Bogotá moet staan.

Onberispelijk gedrag

Huurder en ‘co-huurders’ moeten elk detail over hun financiële welzijn op de formulieren van het makelaarskantoor noteren. Behalve het eigen inkomen ook de waarde van huizen, auto’s (inclusief model en kentekennummers) en andere roerende goederen. Blijkt een van je garantstellers om wat voor reden dan ook gesignaleerd te zijn door het Colombiaanse equivalent van Bureau Kredietregistratie, dan vervalt je recht op de begeerde woning.
Is dat alles? Nee, nog niet. Ook vragen de verhuurbureaus referenties: de contactgegevens van twee personen uit je professionele kring, twee familieleden, en twee uit je eigen sociale omgeving. Zij worden als onderdeel van El Estudio de los Papeles – De Studie van je Papieren – benaderd om te getuigen van je onberispelijke gedrag. En oja, ook je huidige verhuurder moet met naam en toenaam op de formulieren worden vermeld voor navraag naar je betalingsgedrag.
Approved and rejectedKortom, als je een woning wil huren in Bogotá zijn er dus behalve jijzelf bij elkaar opgeteld NEGEN andere personen bij de deal betrokken. Dit is een land van veel bureaucratie en, ondanks de geweldige hartelijkheid in persoonlijke relaties, van veel wantrouwen. Vandaar. Bij de gratie Gods mocht ik, als compensatie voor het niet hebben van een garantsteller met hypotheekvrije woning in Colombia, van het makelaarskantoor een bedrag ter waarde van een half jaar huur als onderpand inbrengen. Maar aan alle andere financiële waarborgen en garantstellers ontkwam ik niet.

Over een paar dagen horen we van het makelaarskantoor of onze Papeles na Bestudering al dan niet zijn goedgekeurd. Fingers crossed…

 

PS: Voor degenen die zich zorgen maken over mijn huidige verblijfplaats, no worries, we staan niet op straat! Ik logeer met Nina in een groot, oud en nogal slecht onderhouden, maar supergezellig huis aan de rand van die begeerde buurt van mij. Ons logeerkamertje is klein en vooral laag (als ik mijn schoenen aan heb stoot ik mijn kop aan het plafond), maar mijn huisgenoten zijn oud-collega’s Kath (en haar Colombiaanse man Chenyer), Pedro en Beatriz, Christine, en dan nog de Ierse Emma die ik nog niet kende, een internationale mix van aardige, hartelijke, en relaxte vrienden. En de absolute topper althans voor Nina: vier kleine kinderen, de twee kleintjes (3 en 5) van Kath en Chenyer, en de twee ‘grote’ (aldus Nina 😉 ) van 6 en 9, van Pedro en Bea. Voor Nina is dit echt ontzettend leuk. En heel goed, zie ik, voor haar ontwikkeling en zelfvertrouwen.

Share

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.