Failliet in Colombia, ontsnapt aan Al Qaeda

Verhuurders in Bogotá eisen een idiote reeks financiële garanties voordat ze een huurwoning aan je toevertrouwen. Om de zenuwen van te krijgen (zie mijn blogpost Woning Blues). Daarmee willen zij zich dubbel en dwars indekken tegen huurders die in gebreke blijven. Maar de andere kant van de medaille is wel dat áls het mis gaat, jij als huurder je vrienden en vertrouwelingen in jouw val meesleurt.

CompoefreakNeem Carlos Kompoes. Een Spanjaard die na jarenlange werkervaring in de internationale humanitaire sector als systeembeheerder bij mijn toenmalige werkgever hier in Bogotá terecht was gekomen. Een aimabel, druk baasje, nooit te beroerd om zelfs de zondagse wandeling met zijn kleine kinderen te onderbreken als er bij onze organisatie (die letterlijk zeven dagen per week operationeel was) een computerstoring optrad. Hij had een raar gevoel voor humor, niet altijd helemaal okee, maar ach. Je gaf hem altijd het voordeel van de twijfel. Het was een beetje zoals met zijn oplossingen voor computerproblemen. Alles werkte weer, maar in je achterhoofd bleef je je altijd ergens afvragen of het vakwerk was, of broddelwerk dat per toeval goed was uitgevallen.
Een beetje spottend en een beetje liefkozend werd hij door iedereen ‘Carlos Compu’s’ (spreek uit: Carlos Kompoes) genoemd. Computer-Carlos.

Businessjes

Toen ik net bij die organisatie weg was, jaren geleden inmiddels, zocht ik een huurhuis met Jeyffer. We zaten met onze handen in het haar omdat we geen garantsteller kenden die bereid was zijn woning als onderpand in te brengen, én die ook nog eens voldeed aan alle andere criteria van het verhuurbedrijf. ‘Waarom neem je Carlosje niet?’, zei Ivana, de logistiek medewerkster van onze organisatie die altijd voor alles een oplossing wist.

Studentkamers BogotáWant ja, behalve systeembeheerder was Carlos ook eigenaar van een groot pand met studentenkamers. Zijn Colombiaanse vrouw kookte er als extra service voor de studenten heerlijke maaltijden tegen een schappelijk bedrag. Ze werden geserveerd in het gezellige eetcafé op de begane grond. Later werd Carlos ook uitbater-eigenaar van een fancy plek in hartje Bogotá, met cafés en restaurantjes voor lunch, diner, feesten en partijen. En zo was hij altijd nog wel bezig met een paar andere zaakjes. Druk baasje, wat ik al zei.
Met zijn studentenpand garant staan voor ons huurhuis vond Alberto geen enkel probleem. We moesten samen met hem wat stempels halen en daar maakte hij graag even een gaatje voor vrij in zijn overvolle agenda. Omgekeerd aarzelden verschillende collega’s van me niet om als fiador op te treden bij de onroerende goederen die hijzelf voor zijn businessjes aankocht. Want behalve collega’s waren we bij die organisatie tenslotte allemaal ook zo’n beetje vrienden.

Al Qaeda

Totdat het misging met Carlos Compu’s en zijn ‘negocios’.
Hij kreeg zelf te maken met een wanbetalende huurder in een van zijn panden, met een torenhoog oplopende huurschuld. Zijn zaak ging failliet. Carlos kon niet meer aan zijn betalingsverplichtingen voldoen, en dus werd er bij de garantstellers aangeklopt. Ivana dreigde haar eigen huis te verliezen, en kon op het nippertje worden gered doordat collega’s en vrienden geld bij elkaar sprokkelden om die ramp te voorkomen. Pablo, een andere ex-collega, kan tot de dag van vandaag geen werkcontract in Colombia aangaan of leningen afsluiten bij een bank omdat ook hij de dupe is geworden van Carlos’ financiële ondergang.

Sahara Woestijn AlgerijeEn Carlos zelf? Die is uit Colombia vertrokken. Met zijn vrouw en kinderen, om zijn schuldeisers te ontvluchten. Waar hij nu is weten we niet. ‘Na alles wat er gebeurd is heeft niemand echt veel behoefte meer om contact met Carlos te hebben,’ zei vriendin en ex-collega Cathleen onlangs zuinigjes.

Het laatste bericht dat ík in elk geval van hem heb gehoord kwam uit de krant. Het stond in het Spaanse landelijke dagblad El Pais, in oktober 2011. Tijdens veldwerk in de Algerijnse Sahara waren drie ontwikkelingswerkers door gewapende rebellen overvallen en ontvoerd. Naar later zou blijken was de ontvoering het werk van een splintergroepering van Al Qaeda.
Er was nog een andere buitenlander ter plaatse, maar die was de dans ontsprongen. De naam van die ene geluksvogel was… Carlos XXX.

Slechte telefoonverbinding

Met gevoel voor drama noteerde El Pais hoe de terroristen in het holst van de nacht toesloegen en twee Spanjaarden en een Italiaanse meesleurden. ‘Een vierde ontwikkelingswerker, Carlos XXX van de organisatie Technici zonder Grenzen, ontsnapte op het nippertje. Hij was uit het huis waar de buitenlandse gasten verbleven gelopen om een betere telefoonverbinding te zoeken – het signaal is slecht in deze regio – zodat hij rustig met zijn vrouw kon bellen.’

Mijn mond viel open. Ja, hij was het echt, bevestigden andere ex-collega’s later. Carlos Kompoes! Door het oog van de naald gekropen in de Sahara-woestijn. Ik moest er toen met mijn ex-collega en vriendin Ana Maria uit Peru, die het krantenbericht was tegengekomen en via Facebook met me deelde, vreselijk om lachen. Echt typisch iets voor die Carlos. Mafkees.

Schuldeisers

Op dat moment wisten zij en ik niet van Carlos’ jammerlijke zakelijke geschiedenis in Colombia en het spoor van ellende dat hij onder zijn vrienden had achtergelaten. Dat hoorde ik pas onlangs, jaren later, toen we hier in Bogotá met een goed glas wijn herinneringen ophaalden aan onze tijd bij die bijzondere, en gekke, organisatie van destijds.
Ook toen pas viel me de parallel op tussen het krantenbericht over de ontvoering in de Sahara, waarbij Carlos met stom geluk was ontkomen aan de collega’s van Al Qaeda, en zijn ontsnapping aan Colombiaanse schuldeisers, die zijn vrienden en collega’s wél tot aan de rand van de afgrond hebben gedreven.

De namen in deze post heb ik veranderd, want ook al lezen mijn ex-collega’s geen Nederlands (op een enkele bijzonder geval na 😉 ), ik wil toch een beetje letten op hun privacy.
Dit is de link naar het artikel in El Pais: http://politica.elpais.com/politica/2011/10/23/actualidad/1319359370_583555.html – Onderaan dit bericht staan links naar vervolgartikelen over de traumatische ontvoering van de drie ontwikkelingswerkers, die bijna negen maanden duurde. En in het Engels, over de MUJAO – Beweging voor de Eenheid en Jihad in West-Africa), de rebellen die de ontvoering op hun geweten hadden: www.trackingterrorism.org/group/movement-unity-and-jihad-west-africa-mujao

Share

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.