Zeemeermin

Het heeft heel lang geduurd, maar eindelijk begint Nina vlot Spaans te babbelen. Nu ze dan na bijna een half jaar haar verlegenheid of weerstand, wat het ook was, aan het overwinnen is verbaast ze me telkens weer: ze spreekt het hartstikke goed! Stilletjes heeft ze al die tijd woorden, zinnen, uitdrukkingen in zich opgenomen en langzaam gaat de klep nu open, zoals ze het zelf noemt.

Toneelrepetitie

Alleen een heel enkele keer gaat dat schakelen tussen Spaans en Nederlands niet helemaal goed. Zoals laatst, toen ze na twee dagen op haar nieuwe school terug thuis in de keuken enthousiast vertelde over de activiteit van die dag die haar het meest was bijgebleven.

RZe was er nog helemaal vol van. Ze vertelde me, in het Nederlands, hoe ze met de kindjes uit haar klas een ‘ensayo’ had gedaan, en daar kwam ook een zeemeermin in voor. ‘Hee, wat leuk’, zei ik. Ensayos, repetities, die had ze op de kleuterschool waar ze tot voor kort op zat namelijk ook al achter de rug. Daar werd geoefend voor het jaarlijkse toneelstuk in een echt theater, waar alle kinderen, van peuter tot kleuter, een rol in hebben.

 

 

Dramatische wending

Ik was blij verrast om te horen dat ze op haar nieuwe school blijkbaar ook aan theater doen. Op haar vorige schooltje draaide het toneelstuk om Pinokkio, en hier hadden ze dus blijkbaar voor de sprookjesfiguur van de kleine zeemeermin gekozen. Was ik zelf dol op toen ik klein was!

Wel fronste ik mijn wenkbrauwen toen Nina verder vertelde. Want de zeemeermin kwam in een aardbeving terecht, begreep ik uit haar verhaal. Apart. Bedoelde ze soms een tsunami?

VloedgolfMaar waarom eigenlijk ook niet, bedacht ik me toen: het sprookje van Hans Kristian Andersen opgefrist met een actuele dramatische wending. Wel vroeg ik me af hoe ze zo’n reusachtige vloedgolf in hemelsnaam op het toneel uit zouden beelden? Een heen en weer schuddend podium, een spel van flitsende blauwe lichten om de golven na te bootsen? Of… toch geen echt water!? Ik probeerde van Nina de details duidelijk te krijgen, maar ze liet niet meer los dan dat zij en de andere kindjes onder tafel waren gaan zitten. Het werd me er niet duidelijker op. Onder tafel blijf je toch niet droog?

Andersen 4.0

We veranderden van onderwerp, maar terwijl ik de pannen op het vuur zette bleef ik in stilte mijn hoofd erover breken, die aardbeving en de zeemeermin. Terremoto. Sirena de mar.

Toen viel eindelijk het kwartje. Sirena! In het Spaans betekent het óók zeemeermin, ja. Maar daarnaast wil het zeggen: sirene – bijna gelijk aan ons Nederlandse woord dus –, of: alarm. Voor Nina niet zo’n bekend woord. Dus had ze het Spaanse ‘sirena’ vertaald als zeemeermin, in haar kleuterbeleving een vertrouwde figuur.

Simulacto distrital rescateEn die ‘ensayo’, die ik dan weer interpreteerde als toneelrepetitie, betekende hier gewoon: oefening. Terwijl ik dacht dat Nina vertelde over Hans Kristian Andersen ‘4.0’, waarin de kleine zeemeermin op het toneel door een tsunami werd meegesleurd, had m’n kleine meisje het eigenlijk over een oefening waarbij de kinderen leerden hoe ze moesten reageren in geval van een aardbeving.

Evacuatie

En inderdaad. De volgende dag las ik op de voorpagina van een stapel kranten bij een stalletje op straat: ’17 oktober: Colombiaanse burgers oefenen tijdens de Tweede Nationale Simulatie Aardbeving Evacuatie’.

Met een brede grijns liep ik door, terugdenkend aan die bizarre taalverwarring tussen Nina en mij.

Ps:

Ter geruststelling voor de thuisblijvers: aardbevingen in Bogotá zijn niet uitgesloten, maar wel zeer zeldzaam.

Share

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.