Dreinen en drammen in de Jumbo

Let op: deze foto is NIET van vandaag. Eigenlijk had hier een hele boze Nina moeten staan. Ongelofelijk, zo cute kan ze dus óók zijn…

Een kleine anekdote, opgetekend in november 2013, een maand voor ik met Nina weer terugga naar Colombia na een intermezzo van drie en een half jaar in Nederland. Eén van onze laatste kansen om alle lekkere en luxe dingen in te slaan die we daar voorlopig weer zullen moeten gaan missen…. Trouwens, de Jumbo-supermarkt hebben ze in Colombia ook, maar met ander logo en andere eigenaar (van Chileense origine). Ook met vriendelijke cassiéres trouwens, die dól zijn op kleine kinderen, zelfs als ze onuitstaanbaar zijn.

Met Nina bij de Jumbo-supermarkt in winkelcentrum De Korenmolen, Leiden. ‘Even snel een boodschap doen’ draait uit op een eindeloze gang langs de schappen, voortdurend onderbroken door abrupte stops en ongevraagde aankoopsuggeties van mijn kleuter. ‘Mama, kijk!’ (dwingende blik gericht op Venco drop op kinderooghoogte). ‘Hee! Sinterkláás!’ (geveinsde verrassing naast de Sint & Piet display volgestouwd met 5-december-lekkernijen). ‘Mama! Die wil ik OOK kopen!’ (gegraai naar mega-formaat Haribo-doos met hartjessnoepjes).

Met de uitgang eindelijk in zicht en mijn geduld op het nulpunt, trek ik haar bij de pilaar met pepernoten vandaan naar de kassa. Daar stribbelt ze zich boos uit mijn greep en rent blèrend naar de sinterklaaszoetigheden terug.

Tot overmaat van ergernis blijk ik terug naar de groenteafdeling te moeten: vergeten de spinazie af te wegen. ‘En pakt u dan meteen maar een banaantje voor uw dochter mee hoor! Mag van mij,’ roept de jonge caissière me gul na. Nina, krijsend, weigert nog een stap bij de pepernoten vandaan te zetten en met me mee terug te gaan richting kassa. Ik overweeg om haar als vondeling bij de Jumbo achter te laten.

Een andere caissière snelt toe. ‘Mag ik haar een ballon geven?’ vraagt ze me, ‘Ik herken dit zó!’ Ja hoor, zeg ik, en rood aangelopen en betraande Nina krijgt een grote gele Jumbo-ballon in haar knuistjes gedrukt. Als we ons omdraaien staat de eerste caissière weer voor onze neus. Stralend houdt ze een kinderboek omhoog (Pietje Pienter, auteur: Prinses Laurentien van Oranje): ‘Kijk eens, voor jou! Stil maar schatje.’ Met een geforceerde glimlach sis ik in het oor van mijn kleuter: ‘Zeg eens dankjewel tegen die aardige mevrouwen!’ Wat zij vervolgens weigert te doen.

Als de boodschappen dan toch zijn afgerekend en we eindelijk naar buiten lopen zwaaien de caissières Nina hartelijk uit. Ook een paar klanten wuiven mee: ‘Daa-aag! Daaa-aag!’

Op de stoep voor de Jumbo met mijn boodschappentas en met mijn tegendraadse kleuter, een banaan, een ballon en een kinderboek vraag ik me af wat de opvoedkundige les is van dit alles:

DRAMMEN LOONT?!?

Share

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.